Ten Thousand Miles of Heat

Amsterdam-Accra op de motor | Burkina Faso

Ten Thousand Miles of Heat | Deel 6 | Burkina Faso

Na de droogte van de Dogon en de verlaten wegen van grensstreek, is de hoofdstad van Burkina Faso een oase van luxe en ontwikkeling. Het Nationaal Museum is in al z’n Afrikaanse eenvoud een lust voor het oog. Ook de gezellige kleine cafeetjes aan de kant van de weg, met kleine plastic stoeltjes en goedkoop bier, nodigen uit tot een langer verblijf. Ik logeer bij een ‘chambre d’hotes’ van een kunstcollectief, iets buiten het centrum van Ouagadougou. In de tuin en eetzaal is een expositie van lokale kunstenaars. Er worden muziek- en danslessen georganiseerd; Burkina Faso op z’n best! De soepel wiegende heupen en ritmisch bewegende schouders zijn een lust voor het oog. De djembe-begeleiding door de twee-koppig begeleiding klinkt als muziek in de oren.

Vanaf Ouagadougou wordt het naar het zuiden toe steeds groener. Ook hier is het nog steeds regentijd. Dat betekent niet dat het elke dag regent, maar wel dat de grond overal verzadigd is met water. En dus mis ik eindelijk de noppenbanden waarvan ik in Marokko besloot dat ik ze niet nodig had. Bij de ingang van Nazinga National Park houdt het asfalt op en begint de blubber. Alleen daarom al een succes! De rit naar het ‘Camp de Base’ is 30 kilometer en kan ik maar beter niet alleen maken. Het wemelt er van de olifanten welke, wanneer ze tegen een onbekend object aanlopen, onberekenbaar dan wel agressief kunnen reageren. Daarom haak ik aan bij een Canadese in haar 4×4. Een glibberig ritje van een uur, waarbij ik de 4×4 meerdere malen uit het oog verlies door kleine valpartijtjes. Schichtig kijk ik om me heen of er niet ergens een grijze gigant uit de bosjes komt stormen. Dat gebeurt niet, maar de dagen erna komen we er een flink aantal tegen, terwijl ik op het dak zit van de 4×4 van de Canadese. 

Nazinga ligt aan de grens met Ghana. De eerste kilometers op de doorgaande (en geasfalteerde) weg rijden weer heerlijk; na vier dagen blubber is asfalt ook weer een zegen. Het leven loopt een stuk soepeler met goede infra! Maar ook merk ik dat mijn remmen niet meer zo functioneren als voor het off-road geweld. Zand en water heeft het slijtage-proces van mijn remblokken zodanig versneld dat ze compleet versleten zijn. Voorzichtig haal ik de grens, waar de moeizaamste grensovergang van de reis me wacht. Het duurt bijna 3 uur voor ik erover ben. Maar, aan de andere kant van de grens ligt Bolgatanga. Een andere wereld: Engels als voertaal, toegang tot snel internet en onderdelen en monteurs in overvloed. Helaas zijn remblokken voor een BMW 1100 GS uit ’96 dan weer net niet voorradig en worden er ter plekke remblokken geslepen. Van asbest, want dat kan zo lekker tegen hitte. Ik ga even een eindje verderop staan, terwijl de monteur de remblokken op maat slijpt. Ze doen goed dienst, en eenmaal de smaak te pakken, laat ik de motor ook schoonmaken. Achteraf hoor ik dat je dat nooit met een hoge drukspuit moet doen; door kortsluiting ben ik drie dagen in de weer van de ene monteur naar de andere om de motor te fixen.


 

0 comments on “Amsterdam-Accra op de motor | Burkina Faso

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.