Bamako Blues

De taxi, het wiel en het begin van ons Bamako avontuur

Mali

We hobbelen gezellig over de weg van school naar huis. De weg is geasfalteerd,
echter de tand des tijds, of wellicht het extreme weer, heeft de weg geen goed
gedaan. Inmiddels weet ik waar de grote potholes zitten, maar in een lange rij
van auto’s, is er altijd nog eentje die onverwacht komt. En zo hobbelen we van
links naar rechts, en dan weer van boven naar onder, in de Rav4 die we
aangeschaft hebben voor deze ritjes. Het doet me denken aan een autoscene uit
de jaren 60.

En dan gebeurt het. De gele taxi voor ons, allemaal Mercedes, hobbelt ook over,
door en via de potholes. Echter, de laatste pothole wordt hem fataal. Het linker
achterwiel breekt van de auto af. De taxi chauffeur geeft een ruk aan het stuur
naar rechts, het achterwiel gaat als een gek links af. We zien het voor onze neus
gebeuren, en aangezien niemand gewond is, moeten we er toch een beetje om
lachen. Hoe kan dit nou, vraagt Mees zich af!

Bamako, Mali

Zomaar een anekdote uit de eerste drie weken in Bamako. Het plan is om hier
minstens twee jaar te gaan wonen, voor een professionele uitdaging. We zijn
echter niet alleen, twee kinderen van 6 en 4 zijn met ons mee. Ik vind de
overgang van Amsterdam naar Bamako nogal heftig. In Bamako is niets wat je
denkt dat het is. De stad verschuilt zich achter hopen afval, slechte wegen, veel
verkeer en rood stof. We zijn aan het ontdekken hoe we hier een leven kunnen
opbouwen. Zo horen we dat er een winkelcentrum is, waar je heel veel kunt
kopen. Ik denk dan meteen: Ah, een plek waar we kunnen rondstruinen, met een
kopje koffie, even weg van het rode stof. Echter, niets is minder waar. De “luxere”
winkels zijn net zo Bamako als al het andere. Spullen staan kris kras door elkaar, vaak in
dozen die kapot, gescheurd of gedeukt zijn. Stof is overal, en kopjes koffie zijn in
de verste verte niet te vinden. Er is geen ontsnappen aan, Bamako is overal.
Armoede zie je veel, grote ongelijkheid is er ook, maar het gebrek aan een fancy
supermarkt, geeft aan dat die ongelijkheid relatief meevalt.

Bamako, Mali

De kracht van Mali, zoals de meeste expats dat hier verwoorden, ligt bij de
mensen. Malinezen worden gezien als zeer vriendelijk en relaxed. En in deze
eerste drie weken, is dat precies wat ik kan beamen. Mensen staren niet naar
ons, ook niet naar de kleine blonde Annelou. Natuurlijk, mensen zien dat wij
anders zijn, maar staren, roepen, of iets aan de man proberen te brengen op
allerlei manieren, dat is er hier niet bij. Het creëert een mooie balans, waarin wij
onze gang kunnen gaan, net als iedereen om ons heen. Het is een sfeer waarin
mooie ontmoetingen kunnen ontstaan, of niet, en dat maakt ook niet uit.

Terwijl ik hier nog rondloop met een Hollandse bril, en van daaruit ook met
waarde oordelen kom wat betreft infrastructuur, een naar mijn smaak
ontbrekende publieke ruimte, fijne restaurants en cafetjes, zien Mees en Annelou
dat heel anders. Terwijl ik merk dat zij hun vriendjes, familie en Nederlandse
school missen, nemen ze deze stad zoals ze is. Er komen vele vragen over de
gaten in de weg, de auto’s en hoe die er uitzien, waar toch die speeltuinen zijn,
maar ik hoor weinig oordeel. Het moeilijkste is dat ze geen engels noch frans
spreken. Ze kunnen op school met weinig leerlingen communiceren, en dat maakt het contact lastig. Dat is het grootste gemis, met een echt vriendje of
vriendinnetje spelen. Dus na school spelen we hier, in het zwembad. We jagen
kalkoenen van de buren uit de tuin, vangen kikkers en gekkos in een zorvuldig
opgemaakt nestje en spelen regelmatig spelletjes op de ipad. Het voelt nog wat
onwennig, maar we gaan er van uit dat met de engelse taal, ook de
vriendschappen er zullen komen.

Bamako, Mali

Bamako, Mali

8 comments on “De taxi, het wiel en het begin van ons Bamako avontuur

  1. Ahhh, jee Noortje, wat een mooi verhaaltje. Erg leuk om zo een mee te kunnen kijken met jullie, nu al bijzonder. Prachtige foto’s. Sterkte met het wennen! Pascale x

  2. Noor & Liesbeth,
    Wat een genot om te lezen, te kijken en te luisteren.
    Roskat rules!
    Koen

  3. Lieve luitjes.

    Wat een aandoenlijke belevenissen. Zo is het heel goed voor onze als “geciviliseerde” West-Europeanen om te relativeren en te beseffen hoe normaal we onze wereld beleven.
    Flexibel als kinderen zijn komt het met Mees en “Loetje” vast ook wel goed. Ik verheug me erop persoonlijk nog eens polshoogte te komen nemen in Bamako. Laat de Malinese bril nog maar even op en geniet van het donkere continent. Liefs, Harry.

  4. Potverdorie leuk stuk Noor!

  5. Komt er al een nieuwe?☺️

  6. Willy Ruijter

    Hoi lieve avontuurzoekers. Als ik het zo lees, vind ik t een heel groot avontuur. Maar t ziet er ook wel bijzonder uit met de mensen in die prachtige kleurenkleren. Denk regelmatig aan jullie. Jammer dat jullie geen post kunnen ontvangen. En Mees gauw jarig. Hoop dat je nog iemand vind Noor, die wat cadeautjes mee terug kan nemen naar Mali. We’ll see. Warme groet van je Tante Willy.

  7. Wat leuk geschreven!! Groetjes van de wu-tjes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.