4 Op Reis

4 op Reis | Herzegovina

Zondag 3 juli. Voor het eerst sinds lang zetten we de wekker. Zeven uur op, inpakken, ontbijten bij het restaurant (open vanaf 8 uur) en om 9 uur rijden we verder. Van Trogir naar het oosten, via provinciale wegen naar de grens met Bosnie-Herzegovina. Nog voor 10 uur is het al boven de dertig graden. De heuvels worden bergen, de bossen worden struiken. Droog, leeg, weinig dorpjes. Onderweg begint het lampje van de koelvloeistof te knipperen. Voor vertrek nog bijgevuld, maar na meer dan 2000 km moet er wellicht wat bijgevuld worden.

Eerst de grens over. Er zijn 4 auto’s voor ons. Van Kroatische zijde zijn ze alleen geïnteresseerd of er evenveel paspoorten als mensen in de auto zitten. Bij Bosnie-Herzegovina krijgen we alle vier een stempel in ons paspoort. In het eerste dorp stoppen we voor koffie en fruit. De kerk is net uit en het hele dorp strijkt neer in t cafeetje waar wij zitten. Vrouwen met hoofddoeken, mannen in veel te grote pakken en jonge vrouwen met geblondeerd haar. Er wordt veel gerookt en de terrassen worden met name bevolkt door mannen. Waar je in Kroatie overal kon pinnen, moeten we hier met Kroatische Kuna’s betalen (een pin-automaat is niet te vinden in het dorp).

Via Blidinje Nature Park rijden we verder richting Jablanica. Onverharde wegen, steile bergen, verlaten bossen. Afgelegen meren waar in de winter geskied wordt. Mees en Annelou hebben er weinig oog voor en prefereren de Ipad. De schapen aan het spit bij een wegrestaurant in Jablanica heeft wel hun aandacht. We eten er heerlijk voor weinig en dan is het nog een klein stukje naar onze camping aan een bergmeer. Na weken van zout zeewater waren ze vergeten dat er ook zoete meren bestaan. We laven ons 2 dagen aan het kraakheldere en heerlijk koele water. De geiten en kippen die los over de camping rondlopen zijn de favorieten van Annelou en Mees.

Het verbruik van de koelvloeistof neemt verder toe. Ook hebben we op de steile en soms onverharde bergwegen een paar bijna-ongelukken gezien. Ze rijden als gekken op heel smalle en bochtige wegen. Het lijkt of het rechter voorwiel van de T4 snel in de slip raakt, terwijl de andere wielen nog niet maximaal remmen. Een derde probleem is de versnelling. We krijgen de bus niet meer in de eerste. Op een vlakke weg is optrekken in de tweede niet zo’n probleem, maar in de bergen redt de T4 dit niet met ons allen erin, plus bagage. Drie redenen dus om een VW-dealer op te zoeken. We vinden een VW dealer op 18 kilometer van Mostar. Toevallig de plaats (Siroki Brijeg) waar Noor in 2009 de bruiloft van Erik en Marija heeft bijgewoond. Heel vriendelijk en goed worden we door Zdeslav en collega’s geholpen. Binnen 4 uur kunnen we weer verder.

Wat in Bosnie-Herzegovina opvalt is de verdeeldheid in het land. Op verkeersborden worden plaatsnamen in het romeins- en cyrillisch schrift weergegeven. Soms zien we het cyrillisch met zwarte verf overschildert. Ook zijn er veel Kroatische vlaggen te zien, terwijl we nog steeds geen idee hebben hoe die van BH eruit ziet. In Mostar zien we een gebouw met de tekst: ‘War is not over yet’. De kleine gesprekjes die we hebben verraden soms ook wat van deze gevoeligheden: “Als er gevoetbald wordt, ben ik voor Kroatie, niet voor BH”,vertelt iemand ons.

T4 in garage

0 comments on “4 op Reis | Herzegovina

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.